All posts filed under: BLOG

Wekelijks 1: Niet weten wat je wil, maar ook weer wel

‘Wekelijks’, is dat niet gek? Ik heb geen idee. Ik twijfelde even het een dagboek te noemen, maar dat vond ik het ook weer niet, omdat ik niet dagelijks schrijf. Aangezien het mijn eigen blog is vond ik dat ik zelf wel een beslissing kon nemen, dus ‘wekelijks’ it is! Elke week probeer ik jullie meenemen in iets wat mij bezig heeft gehouden. Dit kan iets met sport zijn, maar ook iets totaal anders. Afgelopen week stond voor mij ‘niet weten wat ik wil, maar toch weer wel‘ centraal. Wat ik hiermee wil? Geen idee (natuurlijk), maar we zien het wel. 

Tijd voor verandering

Ruim vier jaar geleden begon ik met dit platform. Ik veranderde mijn Instagram-naam naar @runningwithmo en zette een blog op. Onwetend van de hele community die er bestond en flink groeide, rolde ik zonder dat ik het wist de #fitgirlgeneratie in. Ik deelde mijn passie voor sport en mijn persoonlijke verhalen omtrent hardlopen, maar wilde het verschil maken door ook inhoudelijke kennis te delen op het gebied van sport en voeding. Iets waar ik tenslotte een opleiding in deed en heus wel iets vanaf wist. Toch ben ik al vier jaar lang aan het bloggen  (hoewel vaker niet dan wel, eerlijk is eerlijk) zonder te doen wat ik écht wil doen. Wat ik wel deed vond ik leuk, maar de laatste tijd veranderde er iets in mij. Noem het een quarterlifecrisis of noem het groeien, maar hoe dan ook is het tijd om wat te veranderen.

Review: Hyperice Hypervolt

Dat ik weer aardig wat kilometers kan maken, merk ik meteen. Stijfheid. Hoe meer kilometers ik maak, hoe stijver met name mijn kuiten en onderrug worden. Hoewel ik af en toe met een foamroller aan de slag ga, of mijzelf in bijna onmogelijke yoga posities werk, merkte ik dat dit voor mij niet voldoende is. Bang om weer een blessure te krijgen pak ik het nu serieuzer aan. Ik ontving van Coolblue de Hyperice Hypervolt om mij hierbij te helpen. In deze blog vertel ik je mijn ervaringen en deel ik mijn mening!

De nasleep van een eetstoornis

Mijn eetstoornis is nu al bijna tien jaar (!) geleden. Ik noem mijzelf nog niet 100% genezen, maar ben er voor mijn gevoel wel bijna. En nog belangrijker, ik geloof erin dat ik dat percentage nog wel ga halen, ooit. Hoewel ik mentaal dus op de goede weg ben en het einde misschien wel nader, loopt mijn lichaam nog een beetje achter. Zo lijkt het althans. Een door vroeger uitgeput lichaam is nog niet zo makkelijk te herstellen, kom ik na al die jaren achter. 

Road to Rotterdam of een andere #1

Dat de marathon van Berlijn niet door kon gaan was een domper. Maar spijt dat ik met opzet uitgestapt ben, heb ik nog geen seconde gehad. Hoewel mijn omgeving mij ervan overtuigde dat ik nog maar even geen nieuwe doelen moest maken, waar ik het overigens volledig mee eens was, kon ik mijn brein niet stoppen met het maken van nieuwe plannen. Hoe meer kilometers ik elke week weer kon lopen, hoe meer ideeën er in mijn hoofd verschenen. De nieuwe ideeën werden plannen en die plannen werden er éen. Een plan, met een duidelijk doel. Zou het dit keer wel lukken?